header-wonen

Blog 8 Patty Velthuis december 2018

Wat voel ik me verschrikkelijk moe en terneergeslagen…… Ik zit niet lekker in mijn vel. Komt het door de herfst? Doordat het thuis allemaal niet loopt zoals ik wil? Misschien doordat ik mijn eerste onvoldoende heb gehaald vorige week? Ja, echt, je leest het goed, zuster Patty heeft haar eerste onvoldoende gehaald en die is hard aangekomen, pfff!

Of komt het omdat ik me niet thuis voel op mijn nieuwe werkplek?

Al in mijn eerste week op de nieuwe afdeling liep ik voor mijn gevoel “achter de feiten aan”. Ik deed mijn stinkende best, met recht stinkend, want elke dienst sloot ik af met het klamme zweet tot in mijn bilnaad. En nu nog steeds. Figuurlijk ren ik elke dienst mijn benen onder mijn lijf vandaan om het tempo van mijn collega’s bij te houden. En ik ben nooit, maar dan ook nooit “op tijd” klaar.

Wat is “op tijd” vraag je je dan af? Zodat je zelf om 10.30 uur je koffie kan drinken? Want dat is gebruikelijk in de meeste teams. Om 10.30 uur zijn de cliënten uit bed, gewassen en aangekleed, hebben ze  ontbeten en ochtendmedicatie gehad en is het team toe aan een welverdiend kopje koffie. Welverdiend zeker, want mijn collega’s werken verdomd hard om alle taken die er naast de zorg nog bijkomen te doen, dit naast het feit dat er een tijd een flink personeelstekort is geweest.

Rennen en vliegen

En daar zit hem denk ik het verschil tussen mij en mijn collega’s. Mijn collega’s zijn lange tijd aan het overleven geweest, rennen en vliegen om het rooster in te vullen, onrustige mensen gerust te stellen na inzet van verschillende uitzendkrachten en dus geen bekende gezichten en het hoofd boven water houden. Dus een vaste dagindeling is hun houvast geweest om te overleven en daar zitten ze strak aan vast. Hospitalisatie komt dus niet alleen voor bij bewoners in verpleeghuizen…..

Ik ben groen, nieuw in de zorg, nieuw in het team en enorm enthousiast door alles wat ik in mijn opleiding leer en toe wil passen in de praktijk. Juist omdat mensen al langere tijd onder druk werken, wil ik ze ontlasten, wil ik graag taken overnemen, cliëntgericht en afdelingsbreed kijken naar verbeteringen die mogelijk zijn om onbegrepen gedrag te verminderen en mijn kracht inzetten. Maar al snel blijkt dat de verwachtingen niet matchen.

Persoonsgericht en belevingsgericht

Ik heb constant het gevoel tekort te schieten, ik ren, maar ik haal de finish nooit binnen de tijd en dit gevoel wordt meermalen bevestigd. Wat ik doe, doe ik supergoed, maar ik hou het tempo niet bij. En eerlijk is eerlijk, ik ben er blij van. Ik heb gekozen voor de zorg, omdat ik de hulpbehoevende mens een stukje kwaliteit van leven wil bieden, als zij dit zelfstandig niet meer kunnen. Ik wil persoonsgericht en belevingsgericht werken, ook al is er altijd een spanningsveld tussen de 24 uur die er in een dag zitten en de taken die gedaan moeten worden.

Ik wil herinnerd worden als de zuster die, hoe druk het ook was, altijd tijd had voor een praatje, altijd iemand het gevoel gaf tijdens een zorgmoment er alleen voor hem of haar te zijn. De zuster die nooit op tijd naar huis gaat, omdat net als de dienst erop zit er nog even een cliënt naar de wc moet en zij dit dus dan doet.

Ik wil de zuster zijn die de race tegen de klok niet wint, maar tevreden naar huis gaat, omdat zij vandaag weer een klein verschil heeft gemaakt in iemands leven, door er simpelweg te zijn……….

Groetjes van “zuster” Patty