header-wonen

patty blog 4

Blog door zij-instromer
Patty Velthuis

Daar lig ik, in mijn witte, frisgewassen badjas op de warme bank. De geur van wierook is heerlijk en ik voel de warmte van de bank in mijn lijf, wat heerlijk! Een warme stem zegt dat ik mijn ogen moet sluiten en mijn lijf moet voelen op de warme bank en me moet ontspannen… Ja, dat gaan we doen!!
Ik sluit mijn ogen… ”Hoe zou het gaan met Rowan bij oma? Hoe zou het met papa zijn? Wat is anatomie toch veel, hoe ga ik dat allemaal onthouden? En dat zorgdossier, wat een klus, ik vind het nog wel lastig hoe ik moet beginnen!”
Oh nee, ik moet me ontspannen en nergens aan denken. ”Focus, Patty, focus!” Ik sluit mijn ogen en voel de warmte van het bankje door mijn lichaam stromen… de klanken van de klankschalen zijn wel fijn en rustgevend, maar ik zie mezelf nog niet door die lange gang van mijn leven gaan en de film zich afspelen van wie ik wil zijn… zucht… Waarom is het zo moeilijk om me te ontspannen? De man die naast me ligt te kreunen, zuchten, puffen en snurken werkt ook niet echt mee om eerlijk te zijn! Mijn man en ik zijn een avondje naar de sauna, voor de ontspanning. Want dat kunnen we wel gebruiken na een paar hectische weken.

Allereerst was er mijn tentamen. Ik moest een presentatie geven over mijn ontwikkeling tot verpleegkundige. Ik had een goed verhaal voorbereid en stond vrij zeker van mijn zaak te presenteren. Maar de week daarvoor was ik thuis best wel gestresst en zo zenuwachtig! Maar ik had er een goed gevoel over. De dag erna kwamen de cijfers online, ik durfde bijna niet te kijken... en wat denk je? Ik had gewoon een 10!!! Wat een blijdschap, mijn gevoel zei dat ik het goed had gedaan, maar ik ben toch onzeker, dit bevestigde mijn gevoel en ik was zooooooooooooooo blij!! Eerste studiepunten in the pocket!

Helaas niet lang genoten van de euforie! De dag erna krijg ik een telefoontje van mijn broer. Mijn vader is gevallen met de fiets. Ze zijn onderweg met de ambulance naar het ziekenhuis. Na het maken van röntgenfoto’s wordt duidelijk dat het een bovenbeenbreuk net onder de heup is en dat mijn vader diezelfde middag nog geopereerd wordt. Jeetje, wat een tegenvaller. Helaas heeft mijn vader al jaren een verminderde conditie en al veel voor de kiezen gehad, dus het is best een beetje spannend allemaal! In het kader van mijn opleiding is het wel interessant om op de spoedpost te zijn en ik mag van mijn vader meekijken hoe ze een katheter plaatsen, dus laten we maar zeggen, elk nadeel heb zijn voordeel (voor mij dan…). Thanks papa! 

De week erna volgt er een dubbele longontsteking, hij is heel ziek en we worden er een beetje zenuwachtig van! Mijn moeder heeft veel verdriet en ik zelf ook… En op zo’n moment slaat de stress toe... want ik wil bij mijn vader zijn, ik wil er voor mijn moeder zijn, ik heb zelf een gezin, ik moet werken en ik moet van mezelf ook leren, want ik moet bijblijven! Ik kan me niet concentreren en heb het gevoel dat ik aan alle kanten faal! Daar is mijn eerste studiedip, die had ik zo snel niet verwacht. Ik huil veel en weet niet wat ik moet doen.

Mijn vader is inmiddels opgeknapt en is verhuisd naar de revalidatieafdeling in het verpleeghuis. Trots hoe goed hij weer probeert te gaan lopen! Maar ik heb even moeite met alles, thuis loopt niet alles op rolletjes, ik heb geen energie, mijn huishouden loopt achter, ik loop achter met school en heb concentratieproblemen. Hoe kom ik hier weer uit? Mijn man besluit dat we even lekker naar de sauna gaan, even lekker ontspannen en samen genieten. En dus lig ik hier, op die warme bank, bij een meditatiesessie heel hard mijn best te doen te ontspannen... wish me luck!

Groetjes van “zuster” Patty